تبلیغات
قاهان - معرفی انواع نمادها ونشانه های عاشورا و بررسی مفاهیم آنها قسمت چهارم

معرفی انواع نمادها ونشانه های عاشورا و بررسی مفاهیم آنها قسمت چهارم

نویسنده :مبینا
تاریخ:جمعه 21 دی 1386-01:01 ق.ظ

 

معرفی انواع نمادها ونشانه های عاشورا و بررسی مفاهیم آنها   قسمت چهارم

پرچم یا بیرق

(beyrag) یادرفش (darafs) تكه ای پارچه, معمولاً دارای نقوشی برای تمییز كه به عنوان نماد یك مملكت یا ملت یا برای علامت دادن یا تزیین به كار می رود ومعمولاً به كناره نیزه یا به ریسمانی متصل است, به طوری كه عندالزوم بتوان آن را برافراشت, شكل و اندازه آن متفاوت, ولی اغلب به شكل مستطیل یا مربع است. به كار بردن بیرق بعنوان نماد در مصر قدیم و آشور و نزدیهودیان معمول بوده است و در كتاب مقدس مكرر به بیرق اشاره شده است. در ایران قدیم, درفش كاویان معروف است, در دوره كورش بیرق سفید با نقش عقاب زرین به كار می رفته است. یونانیان در اوایل قطعه ای زره را كه بر نیزه ای نصب شده بود به عنوان بیرق كار می بردند. بعدها, شهرهای یونان هر یك بیرقی مخصوص به خود داشتند, در نزد زومیان نیز استفاده از بیرق معمول بود و پس از این كه قنسطنطین به مسیحیت گروید, بیرقی كه عبارت از پارچه ابریشم ارغوانی با نام عیسی به حروف یونانی بود معمول ساخت. بیرقهای اولیه در اروپا جنبه دینی داشت و قدیمی ترین آنها بیرق دانمارك است كه صلیبی سفید بر آن منقوش می باشد. در قرون وسطی بیرقهای متعدد به كار می رفت. به كار بردن پرچم ملی از اواخر قرن 18 م معمول شد.

پرچم در دوره حكومت اسلامی اهمیتی بسزا داشت. در زمان پیغمبر اسلام (ص) پرچم را لواء (leva ) و گاهی علم(alam) و نیز رایه (صورت فارس: رایت)(rayat) می­گفتند, ولی لفظ اخیر ظاهراً منحصر به بیرق اسلام نبود.

امویان بیرق سفید و عباسیان و شیعیان بیرق سبز به كار می بردند. تصویر بیرق بر اشیاء مختلف در مینیاتورها دیده می شود و یكی از قدیمی ترین این تصویرها بر یك بشقاب ایرانی از قرن 15 م میلادی منقوش است.

علم(پرچم)

به رنگ سز یا مشكی است. و پنج پنجه یا گنبدی فلزی بر بالای چوب مشاهده می شود و معمولاً مثلث شكل است. روی پارچه علم نقش و تصویر شیر و شمشیر است و به علاوه جملات و آیاتی چون یدالله فوق ایدیهم, یا قمر بنی هاشم, من الله التوفیق والتكلان, نصرمن الله و فتح قریب, الله, محمد, علی, فاطمه, حسن, حسین, در اطراف آن با نخ ابریشم ساده و سفید گلدوزی شده و گل بوته هایی نیز در بین نوشته ها دیده می شود. گاه مشك آب و دست بریده و نمای خیمه ها علم های سیاهرنگی كه با قمر بنی هاشم مزین است ابریشم دوزی شده است.

علم هم اكنون مورد استفاده و توجه فراوان است. معمولاً پارچه مثلث شكل آن را به نحوی بر چوب قرار می دهند كه از یك قاعده آویزان است, فعلاً بیشترین و بهترین علم ها كار مشهد است.

در دوره اسلامی اهمیت خاصی به بیرق داده می شد. در زمان پیغمبر(ص) آن را (لواء) و نیز (رایه) می گفتند. امویان بیرق سفید, عباسیان و شیعیان بیرق سبز به كار می بردند. ایرانیان نیز در دوره های مختلف تاریخ خود, بیرقهای مختلف با نقوش واشكال گوناگون به كار برده اند, درفش كاویان معروف است و در دوره كورش بیرقی سفید با نقش عقاب زرین به كار می رفته است و دیگر پادشاهان قدیم ایران, خورشید را به عنوان علامت روی درفش یا بیرق خود انتخاب می كردند و گاهی ماه زرین بر بالای درفش قرار می گرفته و قدیمی ترین آثار كه در دست است به 1450سال قبل از میلاد تعلق دارد. در ایران اسلامی اولین بیرقی كه دارای نقش شیر و بر بالای آن ماهی زرین بود تعلق به سلطان مسعود غنوی داشت و در عهده بعضی از سلاطین سلجوقی نیز بر بیرق نقش شیر دیده شده است و علامت بیرق مغولها در دوره اولجایتو, از یك قسمت مربع و حاشیه دار و از یك قسمت اضافی كه دو زبانه داشت تشكیل شده بود و نقش شیری ایستاده در قسمت مربع و حاشیه دار قرار داشت. بیرق آق قویونلوها, نقش گوسفند و خورشید داشت و در زمان شاه طهماسب خورشید بر پشت بره بود. از دوره شاه عباس به بعد نقش بیرق رسمی, شیر و خورشید بود و بیرقهای نوك باریك بارنگهای مختلف و پارچه های قیمتی به چشم می خورد. روی این بیرقهارا با آیه ای از قرآن با شمشیر ذوافقار علی(ع) یا شیری كه خورشید طالع بر پشت داشت نقش می كردند. بیرق زمان صفویه, دو زبانه و نوك تیز بود و نقش شیری ایستاده با دم علم كرده داشت و خورشید طالع در آسمان مصور بود بیرقهای سلطنتی زمان نادر شاه, از پارچه راه راه به رنگهای قرمز, آبی و سفید و زرد بود و بعضی گفته اند كه نقش شیر و خورشید را هم داشته است.

از نقش بیرق زمان آغا محمد خان اطلاع دقیق در دست نیست, اما در دوره فتحعلیشاه همان شیر و خورشید دروزه صفویه بوده است و بعضی از آنها مزین به نوارهای تافته سفید و ریشه های زرین با زمینه ای سرخ رنگ است و بر بالای آن پنجه ای از نقره قرار داشت كه معرف دست علی (ع) بود و بیرقهای كوچك با زمینه آبی كه در بالای آنها نیزه زرین نصب شده بود معمول و متداول بوده است.

شقه: حریر رنگینی است كه بر سر علم و نیزه و كلاه خود بندند (برهان). (ناظم الاطباء). پارچه كه بر سر علم بندند.

اهمیت درفش در میدان جنگ مسلم است, چنان كه اگر درفش بیفتد, سپاهیان از میدان می گریزند. در قسمت مربوط به عراب جاهلیت گفتم كه یكی از مناصب معمول میان قریش, حمل درفش بوده است و در آن ایام درفش خود را (عقاب) می گفتند و هنگام پیكار آن را به بیرقدار تازه یا بیرقدار دائمی می دادند. معمولاً بیرق قریش گاه در دست تیره اموی وگاه در دست تیره عبدالدار بود. ظاهراً قریش نام عقاب را از رومیان گرفته بودند, چرا كه علامت رسمی دولت روم عقاب بوده كه آن را بر روی الویه و عمارات رسم می كردند و تازیان از آنها اقتباس كردند. در سیره حلبیه روایت شده كه در جنگ بدر كبری سه درفش داشتند یكی سفید و دو سیاه, حضرت رسول اكرم(ص) درفش سفید را به مصعب بن عمیر داد و یكی از بیرقهای سیاه را به مردی از انصار واگذاشت, اما درفش سوم سیاه كه نامش عقاب و از مرط(پارچه لباس) عایشه تهیه شده بود, به علی بن ابیطالب (ع) سپرد. ابوسفیان هم درفش روسا را كه (عقاب) نام داشت, در صف مخالفان به دست گرفته بود و ظاهراً عقاب نام یك نوع از الویه بود كه یكی از آنها را به دست روسا می دادند.

درفشهای ابومسلم

پس از ظهور اسلامی و اختلاط عرب با مردم, شام و ایران,  الویه اسلام مثل خود دول اسلامی و تیره ها و شعبه های مختلف, متنوع و متعدد شد و از حیث رنگ و شكل و قد و غیره گوناگون گشت. فی المثل هنگامی كه ابومسلم خراسانی برای دعوت عباسیان قیام كرد مهدی عباسی درفشی به نام(ظل) برای وی ارسال داشت كه دسته آن چهار ده ذرع بود و نیز بیرق دیگری از طرف مهدی برای ابو مسلم ارسال شد كه (سحاب) نام داشت و درازای آن به سیزده ذرع می رسید تا بدین وسیله مردم را مرعوب سازند وهمین كه متوكل برای پسران خود بیعت می گرفت به هر یك دو قطعه درفش, یكی سیاه به عنوان ولایت عهد و دیگری سفید به عنوان حكومت عطا می كرد. مامون نیز هنگامی كه فرمانروایی شرق(قسمت شرقی امپراتوری اسلامی) را به فضل بن سهل سپرد درفشی برای وی تهیه كرد كه بر نیزه دوشاخه ای تعبیه شده بود و فضل بن سهل را (ذوالریاستین) لقب داد.

بیرقهای خلیفه فاطمی

خلفا و پادشاهان اسلام رفته رفته كثرت الویه را علامت قدرت خود شمردند و درفشهای گوناگون ترتیب دادند و هنگامی كه (العزیزبالله فاطمی) به قصد تسخیر شام حركت كرد پانصد بیرق و پانصد بوق همراه داشت. اغلب اوقات خلفا و پادشاهان و كسانی كه به سرداری سپاه برگزیده می شدند نام خود را برروی درفش می نگاشتند. فی المثل روی بیرق ابن یحكم(كامه رایقی) نوشته شده بود. زیرا او خود را به (ابن رایق) نسبت می داد.

رنگ درفش خلفای اسلامی

از رنگ الویه عهد جاهلیت اطلاعی در دست نیست فقط همین قدر مسلم است كه درفش عقاب سیاهرنگ و بیرق حضرت رسول اكرم(ص) نیز سیاه فام بوده است, صاحب آثار الاول می نویسد: بعضی از اولیه حضرت رسول(ص) سفید رنگ بوده, اما درفش امویه سرخ فام, ولی كسانی كه به نام علویان دعوت می كردند, بیرق سفید داشتند طرفداران بنی عباس, درفش سیاه داشتند و به طور كلی شعار عباسیان رنگ سیاه بود و آن را علامت سوگواری شهدای بنی هاشم و اعلام قتل عام امویان می دانستند و به هر حال خلفای عباسی را مسوده (سیاه پوشان) نامند و پس از این كه علویان بر عباسیان شوریدند ومیان هاشمیان تفرقه افتاد, درفش خاندان ابوطالب سفید بود و به همین جهت آنها را مبیضه (سفید پوشان) می خواندند و علی الظاهر شیعیان حضرت علی (ع) درفش سبز رنگ داشته اند, چنان كه مامون پس از بیعت با حضرت امام رضا(ع) سپاهیان خود را فرمان داد كه لباس سیاه را كنده پوشاك سبز به تن كنند و پس از به هم خوردن بیعت از نوع شعار رسمی عباسیان سیاه گشت, اما پادشاهان برابره (بربرهای آفریقا) الویه گوناگون ابریشمی داشتند كه آن را زركوب می كردند. درفش سلاطین تركیه منگوله ای از مو داشت كه آن را به طور تركی (چتر و یا شالش) می خواندند و آن علامت سلطنت بود و بعدها الویه تركان نیز متنوع و متعدد شد و آن را (سنجق) می نامیدند.

اعطای درفش

در ابتدا ظهور دین اسلام, هنگامی كه خلفا می خواستند, سپاهی به میدان جنگ اعزام دارند, درفشهای متعددی تهیه می كردند و بیرقی را به فرمانده یا امیر قبیله می دادند و بر ایشان دعا می كردند و آنها را به بردباری و دلیری و فداكاری می خواندند. عمر هنگام عطای بیرق چنین می گفت: به نام خدا و برای خدا و به یاری خدا بروید دست خدا باشما, پیروزی بسته به یاری خدا و تقوای شما است. درراه خدا با كفار جنگ كنید, زیاده روی نكنید, چون خداوند زیاده روندگان را دوست ندارد و همین كه با خصم تلاقی كردید هرگز نهراسید و پس از تسلط, گوش و بینی نبرید و هنگام پیروزی تندرو نباشید. سالخوردگان و زنان و كودكان را مكشید. زمانی كه دو لشگر به هم درافتادند به هنگام غارت ومقابله با خصم از این قبیل اشخاص درگذرید و آنها را به قتل نرسانید.

اعطای درفش به حكام

هنگامی كه فردی را به حكمرانی كشوری می­گماشتند به او درفش اعطا می­كردند, چراكه حكام اسلامی فرمانده سپاهیان نیز بودند. اعطای درفش ساعت و موقع معینی داشت و برحسب دستور اختر شناسان ساعات سعد برای این امر انتخاب می شد. خلفای عباسی برای مرزبانان و حكام نیز الویه ای اعطا می كردند و آنها را با شكوه و جلال از دار الخلافه بیرون می بردند. انجام این مراسم باشان و شوكت خلفا متناسب بود, با این تفاوت كه تعداد لواها و طبلهای موكب خلیفه بیشتر بود و رنگ درفش حكم با آنها اختلاف داشت.

مخزن درفش خلفای فاطمی

خلفای فاطمی مصر برای تهیه درفش و نظایر آن, تشكیلات مخصوص داشتند و طی صد ساله, سالیانه هشتاد هزار دینار مخارج آن تشكیلات بود و علاوه بر الویه, انواع و اقسام اسلحه و زین و بگ طلاكاری و نقره كاری در مخزنی روی هم ریخته بودند, ولی سرانجام, این مخزن طعمه حریق گشت و بیش از هشت میلیون دینار اثاث و اسلحه ومهارت بر باد رفت .

 

هر فوجی درفش مخصوص به خود دارد این درفشها به رنگهای گوناگون و به اقسام مختلف است و از پارچه های گرانبها ساخته شده و مثلثی شكل و گوشه دار می باشد و برروی آنها شعارهای مذهبی یا آیاتی از قرآن نوشته شده و روی اغلب آنها شیر و خورشید یا ذوالفقار (شمشیردو تیغه امام علی) نقش شده است.

آقای یحی ذكاء در مقاله تاریخچه تغییرات و تحولات درفش چنین می نویسد: برای هر دولت نشانی ترتیب داده اند و دولت علیه ایران را هم نشان (شیرو خورشید) متداول بوده است كه قریب سه هزار سال, بل متجاور از عهد زردشت, آفتاب را مظهر كامل و مربی عالم می دانسته اند و به این سبب او را پرستش می كرده اند.

عهد سلطنت پنجاه ساله ناصرالدین شاه, دوره تحول شیر و خورشید و تنوع درفشهای ایران است. در این زمان به علت آشنایی بیشتر مردم ایران با فرهنگ و تمدن مغرب زمین و پیش آمدن پاره ای تحولات علمی و اجتماعی و آمدن متخصصین فنی و صنعتی و نظامی به ایران و نصب چرخ سكه زنی و ضرابخانه جدید در تهران و انحلال ضرابخانه های شهرستانها, تغییرات قابل توجهی در شكل و وضع درفش و علامت دولت ایران پیش آمد. مهر رسمی مقام صدارت عظمی, در اوایل صدارت امیر كبیر متاسفانه اطلاع دقیقی در دست نداریم.

درباره درفشهای و علمهای دوره ناصرالدین شاه, مدرك بسیار ارزنده و مهمی موجود است كه شكل و رنگ و موارد استعمال هر یك از درفشها را شرح داده, و ما را هر گونه جستجو تحقیق و موشكافی دیگر در این زمینه بی نیاز كرده است. مدرك فوق عبارت از رساله مختصر با یادداشتهای مصوری است كه در مجلد چهارم (كراسه) مرحوم غلام حسین افضل الملك المعی گرد آمده و اكنون در كتابخانه مجلس شورای ملی ایران تحت شماره 18221_1516_4 جزو كتب خطی فهرست شده, نگهداری می شود.

بیرق فوج پیاده:

از پرده حریر مربع شكل كه در چهار ضلع آن تافته سرخ به كار رفته, درست شده است و عبارت:

(بسم الله الرحمن الرحیم) در وسط بر روی تافته سفید رنگ شیرو خورشید نوشته شده و بالای خورشید در وسط كه متنش آبی است با خط طلا, جمله (السلطان ناصرالدین شاه قاجار) به چشم می خورد و سه طرف پرده این بیرق ریشه گلابتون است و طوق آن پنجه ای است از نقره كه در وسط آن پنجه جمله (لااله الاالله) كنده شده است.

بیرق سوار:

از پرده ای حریر به شكل مربع(متساوی الاضلاع) درست شده كه متن آن سفید و سه طرف حاشیه آن آبی و از سه طرف ریشه گلابتون است, در حاشیه بالا(بسم الله الرحمن الرحیم) حاشیه پائین (انا فتحنا لك فتحا مبینا) حاشیه جلو,(نصرمن الله و فتح قریب) نگاشته شده و بالای خورشید شكل لوزی است كه متن آن سبز است و روی آن با خط طلا جمله (السلطان ناصرالدین شاه قاجار) نوشته شده. طوق مدور و سرطوق آن شكل سر نیزه است. غالباً جنس طوق از نقره و گاهی نیز از برنج مطلا است و بعضی اوقات طوق فقط قبه است بدون سر نیزه.

بیرق عزا:

در ایام عاشورا, یعنی دهه اول محرم یادر سایر اوقات كه تعزیه خوانی است, استفاده می شود و نیز به هنگام فوت شخص پادشاه در بالای ابنیه دولتی نصب می كنند. پرده اش از پارچه سیاهی است

علم تعزیه:

در روز هفتم محرم هر سال در حرمخانه, زمانی كه مرحومه مهد علیا والده ناصرالدین­شاه عمرش تمام شد و بعد از فوت آن مخدره سركار نواب علیه عالیه انیس الدوله, مباشر این كار بود. در این روز جمعی از شاهزاده خانمها و خواتین محترمه را به حرمخانه دعوت می كردند و علم را با پارچه های بسیار نفیس از زری و ترمه و بنارس می آراستند و جقه مرصعی كه از نادر شاه مانده بود به این علم می زدند. طوقش پنجه طلا بود و با تشریفات خاص از حرمخانه بیرون می آوردند و به فراشباشی تحویل می دادند, او به قاپوچی باشی تسلیم می كرد, قاپوچی باشی بر دست می گرفت و در جلو فراشان كه به طور دسته جمعی نوحه می خواندند حركت می كرد تا این كه به تكیه دولت می رسید این علم تا روز عاشورا به دست فراشباشی سپرده می شد و او در عصر روز عاشورا به خواجه باشی تحویل می داد آنگاه به حرمخانه می بردند و باز می كردند.

بیرق دوزی: این هنر حدود 150 سال پیش, همزمان با آمدن چرخ خیاطی به ایران به وجود آمد كه بتدریج شاخ و برگهای بیشتری یافت و در كنار آن گلدوزی بر روی بقچه, جانماز, سوزنی دیده می شود. این هنر تا سال55 رونق داشت و بعد از آن مقداری افت كرد و در حال حاضر رونق می شود.

جنس پارچه

معمولاً از پارچه فوتر(كه خارجی بود) استفاده می كردند و همچنین از ماهوت (كه ایرانی بود) و در حال حاضر موجود نیست. اكنون از مخمل ونوس و ماهوت و پارچه ای نخی به نام جیم استفاده می شود.

جنس نخ

نخی به نام خامه را(كه مردم عامی ابریشم می گویند) رنگ می كنند كه البته رنگ آن با ثبات نیست زیرا در مقابل آفتاب و یا باران رنگ خود را از دست می دهد. بهترین نوع نخ مورد استفاده در این هنر, كاموا می باشد كه به نخ رده یك مشهور است, این نخ را باز می كنند و در دوخت و دوز مورد استفاده قرار می دهند.

نقوش روی بیرق

ذوالجناح_ خیمه گاه _كوه _ لشكر_ دست بریده حضرت ابوالفضل در پای است (به رنگ سفید كه آغشته به خون ونیزه است)_ كبوتركه كتبیه ای به نوكش گرفته است به رنگ سفید یا طوسی. نام هیات یا سفارش دهنده(واقف) معمولاً در گوشه ای نوشته می شد. فرات با نخل دوخته می شد. فرات با نخل دوخته می شود. این نقوش بیشتر در پرچمهای مستطیلی كه در جلو هیات مورد استفاده قرار می گیرد نقش می شود. اشعار محتشم دور تا دور این پرچم مستطیل شكل دوخته می شود و اشعاری از این قبیل:

افتاد  دست  راست  خدایا    زپیكرم

بر دامن حسین برسان دست دیگرم

(از زبان حضرت ابوالفضل)

از دیگر صحنه های عاشورا كه مورد استفاده این هنر قرار گرفته: ذوالجناح و لشكریان امام حسین(ع) و علی­اكبر و است (اینها جزو كارهای رده یك هنری می­باشد), حاشیه ای دور تا دور پرچم دو چوبه از اشعار محتشم نوشته می شود و در وسط آن كه خالی است در چهار گوشه آن اسم ائمه را می نویسند. در این بیرق یك ترنج (دایره شكل) بزرگ قرار دارد كه یا اسم هیات و یا جمله یا امام حسین مظلوم نوشته می شود. معمولاً هر امامی سمبلی دارد كه در داخل این ترنج قرار می گیرد, مثلاً برای امام حسن(ع) عكس تابوت و برای امام رضا(ع) گنبد بارگاه و نیز امامان دیگر به همین طریق مورد استفاده قرار می گیرد.

گاهی اوقات نماینده هیات, یك پرچم است كه مشخصات هیات در داخل ترنجی در گوشه پرچم آورده می شود ان مشخصات در داخل دایره و یا فرمهایی به شكل زیر به چشم می خورد:

از دیگر نقوش مورد استفاده بر روی بیرقها, بارگاه امام حسین(ع) به همراه دو شیر و خورشید در طرفین این حرم می باشد.

رنگ

رنگ پارچه ها بیشتر مواقع مشكی و در بعضی مواقع سبز (نشانه مظلومیت می باشد كه هم در مذهب جایی دارد و هم به سلیقه افراد بستگی دارد). نقوش ذوالجناح به رنگ سفید_ خیمه گاه قهوه ای و طوسی كبوتر به رنگ سفید یا طوسی مورد استفاده قرار می گیرد.

رنگ پرچم كه مورد استفاده قرار می گیرد مشكی_ سبز_ سفید وقرمز می باشد.

انواع دوخت در این هنر

برجسته دوزی(حوله دوزی) كه سایه روشنهای مختلفی در روی كار به وجود می آورد و قلابدوزی نیز می باشد.

گوناگونی فرمها

1)       مستطیل جلو هیات (دو طرفش چوب می خورد) 80/1×5/2

2)مثلث قائم الزاویه كه معمولاً به صورت جفتی باید باشد و چپ و راست دوخته می شود, یعنی دو تا از این فرم بیرقها به هم دوخته می شود كه از دو طرف خوانده شود. (نوع تكه چوبه) البته این بیرقها به صورت دوتایی هم مورد استفاده قرار می گیرد.

البته این بیرقها به صورت دو تایی هم مورد استفاده قرار می گیرد.

تزیین بیرقها

ریشه, منگوله, چوب صاف و خوش تراشی كه به سر آن قبه های برنجی و یا پنجه های برنجی وصل می شود. ریشه ها معمولاً سبز می باشد. یراقهای طلایی كه خواهنده در صورت لزوم به بیرق می دوزد و آستر می كند.

معمولاً در ایلات كرمان, یزد, ترمه های اصلی دستباف را رویش نقش و نگار می دوختند و برای روی ضریح یا پرچم استفاده می شد.

ادامه دارد

 



نوع مطلب : عمومی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
http://lyndakray.weebly.com/
سه شنبه 2 خرداد 1396 05:26 ب.ظ
If you are going for most excellent contents like me,
simply go to see this site everyday for the reason that it provides feature contents, thanks
Ashly
دوشنبه 25 اردیبهشت 1396 01:07 ب.ظ
Excellent pieces. Keep writing such kind of info on your blog.
Im really impressed by your site.
Hey there, You've performed a fantastic job. I will definitely digg it
and personally suggest to my friends. I'm confident they will be benefited from this site.
Hellen
سه شنبه 19 اردیبهشت 1396 09:57 ب.ظ
Hi there, You've done an incredible job. I'll certainly digg it and for my part suggest to my friends.

I am sure they will be benefited from this website.
BHW
پنجشنبه 31 فروردین 1396 02:19 ق.ظ
Wow, that's what I was searching for, what a stuff!
present here at this website, thanks admin of this web site.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر